Diego García

9. DISPOSITIVOS DA COMUNICACIÓN. REDES.

Redes locais.

unha rede local é un conxunto de ordenadores conectados entre si, coa finalidade de compartir recursos e información. Todos os ordenadores e dispositivos dunha rede están conectados fisicamente mediante un cableado que os percorre un a un; a conexión deste cable a cada ordenador depende do tipo de cable empregado, pero sempre se realiza a través da tarxeta de rede. Ademais desta tarxeta é necesario que todos os ordenadores dispoñan do software axeitado, denominado software de rede, que permita compartir os dispositivos conectados á rede.

Topoloxía dunha rede.
Unha rede local pode instalarse de varias maneiras distintas, e cada unha vén determinada por características como o tipo de cableado, a velocidade e transferencia e a seguridade que poderá ter.

Rede en anel: Trátase dunha rede pechada, na que todos os ordenadores están conectados a ela. A información circula circula nun sentido, polo anel, e cada ordenador analiza se é el o destinatario; se non fose así, deixará pasar información ao seguinte, e así sucesivamente.
Rede en estrela: Os ordenadores non están conectados directamente entre eles, senón que o fan a través dun dispositivo específico. Trátase dunha rede moi estable, segura e con velocidades de transmisión alta.

*hub e switch: Estes son os dispositivos que se poden emplear para interconectar todos os ordenadores dunha rede en estrela
-Hub ou concentrador: A este dispositivo chegan todos os cables da rede, un por cada ordenador e por cada dispositivo, e actúa de ponte entre todos eles.
-Switch ou conmutador: Ao igual que un hub, actúa de ponte entre todos os dispositivos da rede, pero, ademais, é capaz de identificar cada ordenador ou dispositivo conectado, só envía a información ao destinatario, evitando deste modo sobrecargar a rede e as colisións de datos.

Cableado dunha rede local.
Existen varios tipos de cableado local:
*Cableado coaxial:Trátase dun cable que está formado por un fío condutor central, protexido das correntes eléctricas externas por unha malla de cobre. Este cable resulta económico e pode alcanzar velocidade de transmisión media: a conexión ás tarxetas de rede realízase mediante conectores BNC. Actualmente está en desuso.
*Cableado UTP:Este cable está constituído por catro pares de fíos dentro dunha mesma camisa; cada par de fíos está trenzados para evitar a interferencia eléctrica dos outros pares. resulta económico e permite alcanzar unha boa velocidade de comunicación.
*Cableado de fibra óptica:A fibra óptica transporta pulsos de luz a través de pequenas fibras de vidro. Estes cables constan de dous fíos de fibra de vidro protexidos por fibras de kevlar e capas de plástico. Aínda que o seu custo económico é alto, permiten alcanzar velocidades de transmisión moi elevadas e a súa lonxitude pode ser moi extensa.

Redes externas. Internet:Unha rede externa é un conxunto de ordenadores conectados entre si cuxa situación física pode estar en diferentes edificios, localidades e mesmo países.

Redes inarámicas: Nas redes inarámicas, tamén denominadas wifi, os usuarios conéctanse sen as limitacións que supón un cable, xa que os seus datos se transmiten polo aire; deste modo conséguese gran liberdade de movemento.
A tecnoloxía que permiten a conexión sen cables baséase tanto en ondas de raio coma en microondas para transmitir a información. A velocidade de transmisión é baixa e varían segundo o protocolo utilizado. As distancias tamén van aumentando como é o caso de WiMAX, que permite conexións ata un máximo de 50 km, con velocidades de ata 70 Mbps.

As redes privadas virtuais: son un tipo de redes especiais, posto que utilizan a infraestrutura dunha rede externa, pero agregan unha serie de medidas de seguridade entre os ordenadores conectados de modo que a súa comunicación pode chegar a ser privada.

Conexións através du unha liña telefónica

Os modems: son dispositivos que permiten enviar ou recibir información a través dunha liña telefónica convencional. A súa misión consiste en modula (converter) o sinal dixital do ordenador en analóxica (para ser enviada pola liña telefónica) e demodulala sinal analóxico recibido para convertela en sinal dixital. Anteriormente os modems eran externos pero na actualidade son internos, ademais xeneralizáronse os modems fax, que permiten aumentar a funcionalidade do ordenador.

*Tarxetas RDSI:É unha liña telefónica que entre as súas vantaxes fronte ás liñas RTC destacan a velocidade de transmisión e o feito de que a información que viaxa por elas é dixital. Ademais, estas liñas dispoñen de varias canles, polo que a conexión a internet non impide que se poida realizar ou recibir chamadas telefónicas. É necesario utilizar unha tarxeta de comunicación RDSI.
*Módems ADSL:Esta tecnoloxía permite o uso de fío de cobre dunha liña telefónica para a transmisión de datos de alta velocidade e para o uso normal dunha liña telefónica.
As liñas ADSL permiten transferir datos a distintas velocidades, sendo sempre maior a velocidade de recepción que a de envío. A evolución do ADSL trouxo consigo novas versións melloradas desta tecnoloxía, como a ADSL2 e a ADSL2+, cun aumento substancial das velocidades de transferencia. Para poder realizar a conexión a través dunha liña ADSL, é necesario dispoñer dun modem especial denominado modem ADSL.
*Router:Este dispositivo permite unir ordenadores coma se fose un hub ou swich. Pero esta non é a súa única e principal función, posto que un router é capaz de buscar o camiño para poñer en contacto dous ordenadores que se queren conectar. Este último é o motivo polo que existen router ADSL que permiten realizar a conexión a internet a través da liña telefónica.
O router tamén se encarga de que a información que pase por el non sexa enviada a todos os ordenadores conectados, senón unicamente aos seus destinatarios.
Un router tamén en capaz de comprobar se unha ruta funciona, e no caso contrario, encontrar outra alternativa; ademais, se hai varias rutas, o router elixirá a máis rápida.

Conexión a través de cable: con este tipo de conexións conséguense altas taxas de transmisión. O inconveniente deste tipo de conexión é que necesita unha infraestrutura nova que non en todas as zonas xeográficas está dispoñible. A conexión non se establece directamente entre o usuario e o provedor senón que se trata dunha conexión multipunto, na cal moitos usuarios comparten o mesmo cable, motivo polo que diminúe a taxa de transferencia a medida que se conectan outros usuarios ao mesmo cable, ademais de dispoñer de cobertura é necesario un modem-cable.
Aínda que un modem-cable modula/demodular a información como un modem convencional, tamén realiza funcións semellantes ás dunha tarxeta de rede posto que o modem-cable se conecta directamente cun sistema de terminación de modem cable, pertencente á compañía, e só con el poderá realizar a transferencia de información.

Conexión vía satélite:A conexión vía satélite é outra alternativa para acceder a internet. A filosofía é que o usuario aproveite a alta velocidade da conexión vía satélite para recibir grandes bloques de información, e que utilice calquera outra conexión terrestre para a petición de páxinas, o envío de correos electrónicos..., que representen un volume pequeno de información.
Esta tecnoloxía está en desuso pola súa baixa velocidade fronte a outros sistemas cablear, e a súa utilización está a quedar reducida a lugares ou situacións onde por razóns xeográficas, non hai posibilidade de utilizar outro tipo de conexión.

Conexión por ondas radioelétricas: Tamén é posible acceder a internet mediante ondas radioeléctricas. A este sistema de conexión coñéceselle coas siglas LMDS, que fan alusión á existencia de múltiples puntos cos que os usuarios establecen comunicación mediante ondas radioeléctricas de alta frecuencia. Dependendo da frecuencia, alcánzanse diferentes taxas de transferencia de información e distintas distancias de operatividade.

Conexión móbil.
*GSM: O sistema GSM é un estándar internacional de telecomunicacións dixitais móbiles, que utiliza o concepto de comunicación por circuítos. No GSM a voz convértese nun sinal dixital codificado e é transmitida ata un terminal encargado de descodificala.
*GPRS: O sistema GPRS está baseado na comunicación de paquetes e non de circuítos, como era o caso do sistema GSM. Con este sistema non é necesario dispoñer dunha canle exclusiva para cada usuario, xa que as canles poden ser compartidas.
*UMTS: O sistema de comunicación UMTS traballa cunha frecuencia moi alta (2 GHz), que posibilita unha taxa de transmisión de información de 2 Mbps. Con esa taxa é posible transmitir voz e datos á vez, e mesmo sinal de TV e videocámara.

aqui accederas a unha paxina sobre o tema

8. DISPOSITIVOS DE ALMACENAMENTO.

Discos magnéticos:

Os discos magnéticos gardan a información en superficies (discos) de natureza magnético, este ha de ser preparado (formatado) para que poida recibir a información.
O disco flexible, tan utilizado ata a aparición da memoria flash, era o soporte de almacenamento que se utilizaba para transportar información dun ordenador a outro. Os discos flexibles máis utilizados eran os denominados discos de 3 1/2, aínda que existían outros como os discos ZIP, e os Superdisk LS-x.
Hoxe en día, o representante máis importante dos discos magnéticos é o disco duro. Os discos duros están formados por un conxunto de discos amoreados cun eixe común; o número de discos e a composición do material magnético determina a capacidade do disco duro, hoxe falamos de discos duros de 200, 400 ou 500 GB, e mesmo de 1 TB. Dependendo da tecnoloxía utilizada para a transferencia de datos poden ser: discos IDE (EIDE), que pola súa velocidade de transferencia poden ser (ATA, Ultra-ATA, Ultra DMA, Ultra DMA-66,Ultra DMA-100,Serial-ATA.

Disco ópticos:

CD-ROM: Contén información que só pode ser lida polo que se utiliza para almacenar información que non teña que ser modificada; esta característica, unida á súa gran capacidade e a que a información gravada nel pode ser de distinta naturaleza,hacen do CD-ROM un soporte ideal.
CDR:Son discos que permiten que a información almacenada nel poida ser modificada, pero só unha vez.
CD RW:Son discos regrabables como os CD R pero diferéncianse en que os CD RW poden modificar varias veces a información gravada neles blue-ray: Este nome débese á cor azul do seu raio láser. É un formato de disco óptico de nova xeración de 12 cm de diámetro para vídeo de gran definición e almacenamento de datos de alta densidade. Hoxe en día chegan a almacenar dende 25 a 33,4 GB por capa ou ata 50 GB se se trata de discos de dobre capa.
En canto á súa velocidade de transferencia de datos é de 36 Mbit/S ata 432 Mbit/S.

Discos mágneto-óptico.

Estes discos utilizan unha tecnoloxía mixta: magnética e óptica. A súa gran vantaxe é que permiten almacenar unha gran cantidade de información mediante a técnica óptica, ademais os datos poden ser modificados e borrado grazas á tecnoloxía magnética.
A superficie dun disco magneto-óptico está constituída por unha aliaxe de metal cristalino sobre unha superficie de aluminio.
Á hora de gravar ou modificar información, o láser quenta unha pequena porción de superficie da aliaxe cristalina, liberando aos cristais o suficiente para permitirlles o movemento. O campo magnético é capaz de orientalos para que cambien a súa posición e poder así representar os díxitos (1 e 0) correspondentes á nova información.
A lectura de información realízase do mesmo modo que nun disco óptico.

Dispositivos de almacenamento baseado na memoria flash.

As memorias flash popularizáronse e o seu uso xeneralizouse ata o punto de que cada vez son máis os dispositivos de almacenamento que utilizan esta tecnoloxía.Estes dispositivos estendéronse a súa utilización a outros dispositivos electrónicos, xa non só son dispositivos informáticos. No caso dos informáticos, adoitan conectarse a un porto USB, dende o cal obteñen a enerxía eléctrica suficiente para o seu funcionamento.As características máis sobresaíntes destes dispositivos son o seu reducido tamaño e a non necesidade dunha pila ou batería.Iso si, a vida dunha memoria flash non é indefinida: cífranse entre 100000 e 1000000 as veces que se poderá gravar información nela.